Patricia Garfield en Creative Dreaming: Gee vorm aan jou drome

Die meeste boeke oor drome leer jou hoe om die nag te verstaan. Patricia Garfield se Creative Dreaming, wat in 1974 verskyn het, het egter 'n meer gewaagde stelling gemaak: jy kan dit self skryf. Volgens haar is drome nie iets wat jou bloot oorkom nie, maar 'n vaardigheid wat jy kan ontwikkel. Deur die geskiedenis heen het mense en kulture geleer om die drome wat hulle nodig het doelbewus uit te nooi - moed voor 'n beproewing, 'n antwoord op 'n probleem, 'n besoek van 'n verlore vriend of troos ná verlies. Die boek het een van die topverkoper-titels oor drome geword, gehelp om 'n internasionale wetenskaplike vereniging te vestig en die term droominkubasie deel van die moderne woordeskat gemaak. Hier is haar verhaal, haar metode en 'n eerlike blik op wat werklik deur die bewyse ondersteun word.

Wie was Patricia Garfield?

Patricia Garfield (1934-2021) was 'n Amerikaanse sielkundige wat moontlik die wêreld se langste aaneenlopende private droomjoernaal bygehou het. Sy het as tiener begin en dit meer as sewe dekades lank volgehou, met tienduisende drome wat sy met die hand opgeteken het. Daardie versameling het haar byna 'n lewende longitudinale studie gemaak en was die grondslag vir alles wat sy geskryf het: Creative Dreaming in 1974, The Healing Power of Dreams in 1991, waarin sy ondersoek het hoe drome siekte en herstel weerspieël, en The Universal Dream Key in 2002, waarin sy droomtemas vergelyk het wat in elke kultuur op aarde voorkom. Sy was 'n stigterslid van die International Association for the Study of Dreams en later ook die organisasie se president. Vir dekades was sy een van die bekendste openbare dosente en onderwysers op die gebied van droomwerk.

Droom is 'n private teater waarin verskeie teaters terselfdertyd afspeel.

Patricia Garfield

Droominkubasie: Nooi die droom uit wat jy nodig het

Die kern van Creative Dreaming is 'n praktyk wat ouer is as die sielkunde self: antieke Grieke het in die tempels van Asklepios geslaap in die hoop op genesende drome, en kulture regoor die wêreld het met 'n doelbewuste voorneme vir slaap voorberei. Garfield het die gedeelde beginsels hiervan saamgevat in 'n tegniek wat enigiemand tuis kan toepas. Die bewyse daarvoor is geloofwaardig: moderne studies oor voorstelle voor slaap wys dat 'n duidelike voorneme die inhoud van drome wel in die rigting van 'n gekose tema kan stuur. Droominkubasie is vandag 'n gevestigde hulpmiddel in droomnavorsing, nagmerrieterapie en om helder drome op te wek. Haar metode:

1. Kies een duidelike voorneme. Fokus op een vraag, tema of persoon - nie 'n hele wenslys nie. Vae versoeke lei tot vae drome.
2. Vat dit saam in een sin, in die teenwoordige tyd en positief geformuleer: "Vanaand droom ek oor die besluit, en ek sien 'n uitweg."
3. Hou dit deur die dag lewendig: dink daaraan wanneer jy 'n kans kry, lees daaroor en hou die onderwerp emosioneel betekenisvol. Drome bou voort op dit waaraan jou dag aandag gegee het.
4. Herhaal die sin wanneer jy die lig afsit terwyl jy die tema in jou gedagtes voorstel, en laat dit die laaste ding wees waaraan jy dink voordat jy aan die slaap raak.
5. Skryf dit neer sodra jy wakker word, al is dit net fragmente. Drome wat deur inkubasie ontstaan, kom dikwels op indirekte maniere na vore, met beelde wat eers sin maak wanneer dit op papier is.
6. Hou vir verskeie nagte aan. Garfield het droominkubasie as 'n vaardigheid met 'n leerkurwe beskou, en navorsing stem saam: sukses neem toe namate jy oefen.

The Universal Dream Key: Twaalf temas waaroor die hele wêreld droom

Deur droomverslae uit verskillende kulture te vergelyk, het Garfield die temas gekatalogiseer wat oral voorkom waar mense slaap. Die meeste hou verband met angs, maar almal is so oud soos die mensdom self. Hier is 'n paar van haar universele droomtemas:

Haar kernboodskap het twee kante gehad: die temas is universeel, maar die betekenis is persoonlik en hou verband met dit wat jou lewe tans agtervolg, toets of kwesbaar laat voel. As tande wat uitval 'n gereelde besoeker in jou drome is, ontleed ons gids oor drome waarin tande uitval dié tema vanuit die wetenskap én verskillende tradisies.

Nalatenskap en die Senoi-vraag

Eerlikheid vereis wel een regstelling aan die boek uit 1974. Die mees romantiese hoofstuk beskryf die Senoi-volk van Malaya as 'n samelewing van meesters in droombeheer wie se oggendgesprekke oor drome buitengewone harmonie geskep het. Garfield het dié beskrywing van vroeëre skrywers oorgeneem, maar latere antropologiese navorsing het gewys dat dit grootliks 'n Westerse legende was. Die regstelling is belangrik, maar dit verander niks aan haar werklike bydrae nie, want die tegnieke was nooit van die legende afhanklik nie: jou voorneme beïnvloed drome, om nagmerriefigure te konfronteer werk beter as om van hulle weg te vlug, om drome te deel verdiep intimiteit, en 'n droomjoernaal wat jy getrou byhou, lewer mettertyd al hoe meer waarde op. Moderne navorsing oor droominkubasie, bewuste droom en imagery rehearsal therapy bevestig die praktiese kern van haar benadering. Benewens haar boeke het sy ook die International Association for the Study of Dreams help stig en daarmee 'n blywende tuiste vir die vakgebied geskep. Haar dekades se onderrig het die droomjoernaal 'n alledaagse gebruik gemaak. Min mense het meer gedoen om die publiek daarvan te oortuig dat droom 'n vaardigheid is.

Oefen Creative Dreaming met Ruya

Garfield se joernaal van sewentig jaar is waarskynlik die oortuigendste argument ooit om jou drome neer te skryf, en Ruya bied die moderne weergawe daarvan: neem jou droom met stem of teks vas sodra jy wakker word, teken jou voornemens vir droominkubasie die vorige aand in jou dagboek aan, en bou 'n argief wat, net soos hare, wys watter temas joune is en hoe dit met verloop van tyd ontwikkel. As die aspek van beheer in haar werk jou aanspreek, is die natuurlike volgende stap bewuste droom: ons gids vir bewuste droom sluit presies aan waar Creative Dreaming opgehou het, en die interpretasiemetodes is daar vir die oggende wanneer die droom waarvoor jy gevra het, in raaisels met jou praat.

Garfield se uitgangspunt, wat sy sewentig jaar lank elke aand toegepas het, was dat die dromer nie bloot 'n toeskouer is nie. Vra vir die droom wat jy nodig het, kyk dit wat jou agtervolg in die oë, en skryf neer wat aan jou gegee word. So het sy geleer: die nag kom jou halfpad tegemoet, maar net as jy met doelgerigtheid en 'n pen opdaag.