Rosalind Cartwright: Hoe drome die emosionele brein help genees
Die meeste teoretici oor drome het vanuit die spreekkamer gewerk; Rosalind Cartwright het vanuit die slaaplaboratorium gewerk, en sy het 'n vraag gevra wat niemand behoorlik getoets het nie: doen droom werklik iets vir ons? Oor meer as 'n halfeeu se navorsing, grootliks met mense in die moeilikste jaar van hul lewe, het sy sterk bewyse opgebou dat dit wel so is. Volgens haar is droom die nagskof van ons emosionele lewe: dit neem die dag se ontstellings, verbind dit met alles wat ons reeds oorleef het, en gee vir ons 'n gemoed terug wat gereed is om die nuwe dag aan te pak. Sy het bekend gestaan as die Koningin van Drome, en haar werk is die rede waarom uitdrukkings soos "oornag-terapie" vandag in die moderne slaapwetenskap gebruik word.
Wie was Rosalind Cartwright?
Rosalind Dymond Cartwright (1922-2021) het die grootste deel van haar loopbaan by Rush University Medical Center in Chicago deurgebring, waar sy hoof van die sielkundedepartement was en een van die vroegste dienste vir slaapversteurings in die Verenigde State gestig het. Sy was deel van die eerste geslag wetenskaplikes wat slaap regstreeks kon waarneem, met EEG-opnames, REM-slaapfases en wakkermaak op vasgestelde tye. Anders as baie laboratoriumnavorsers het sy egter nooit opgehou vra waarvoor drome eintlik dien nie. Haar uitgangspunt was om mense in krisisse te bestudeer, omdat sy geglo het dat as droom 'n funksie het, dit die duidelikste sigbaar sal wees waar die emosionele las die swaarste is. Die krisis wat sy gekies het, was egskeiding.
Drome is nie bloot 'n herhaling van die dag se gebeure nie, maar 'n voortsetting van dit wat ons besig hou wanneer ons wakker is.
Rosalind Cartwright
Die egskeidingstudies: Hoe drome hul werk doen
Gedurende die 1980's en 1990's het Cartwright vrywilligers wat onlangs geskei het of deur 'n egskeiding gegaan het, waarvan baie kliniese depressie gehad het, na haar laboratorium gebring. Sy het hul slaap en drome opgeteken en hulle daarna oor maande en jare gevolg om hul herstel te monitor. Die studie-opset klink eenvoudig, maar die bevindings het die wetenskap se begrip van droom ingrypend verander:
| Wat sy bestudeer het | Wat sy gevind het |
|---|---|
| Drome van volwassenes wat deur 'n egskeiding gaan | Mense wat oor hul eks-eggenoot gedroom het, en werklike emosie in die droom ervaar het, was meer geneig om teen die opvolgondersoek van depressie te herstel as dié wat hul eks glad nie in hul drome gehad het nie |
| Gemoedstoestand oornag by mense wat goed slaap | Mense se bui is gewoonlik beter in die oggend as met slaaptyd: die nag, en droom, help om negatiewe emosies af te skaal |
| Gemoedstoestand oornag tydens depressie | Die herstelproses werk nie behoorlik nie: REM-slaap begin te vroeg, drome bly vlak of somber, en die oggend voel nie beter as die vorige aand nie |
| Die verloop van drome deur een nag | By mense wat goed aanpas, begin drome negatief en beweeg geleidelik na groter verwerking en oplossing teen die oggend, soos 'n verhaal wat stelselmatig uitgewerk word |
| Slaaploop en die howe | Haar kundigheid in slaaplaboratoriums het gemaak dat sy gereeld as forensiese deskundige getuig het in sake van geweld tydens slaaploop, werk wat sy in The Twenty-four Hour Mind beskryf |
Die bevinding oor die eks-eggenoot verdien besondere aandag, omdat dit 'n algemene aanname omkeer. Om oor die persoon te droom wat jou hart gebreek het, voel maklik soos mislukking, asof die wond elke nag weer oopgaan. Cartwright se data wys egter die teenoorgestelde: daardie pynlike drome vol emosie is deel van die verwerking. Die emosionele brein haal die verlies weer na vore, verweef dit met die res van jou lewensverhaal, en juis die mense wat dit gedoen het, was diegene wat herstel het. Diegene wat nooit oor hul eks gedroom het nie, was nie noodwendig daaroor nie; hulle het dit selfs in hul slaap vermy.
Die teorie: Droom as oornag-regulering van jou gemoed
Cartwright se volledig ontwikkelde teorie, soos uiteengesit in The Twenty-four Hour Mind, beskou denke wanneer ons wakker is en wanneer ons slaap as een deurlopende stelsel. Deur die dag bou emosionele ervarings op; gedurende die nag, veral tydens REM-slaap, keer die brein terug na dit wat die sterkste negatiewe emosionele lading dra en werk dit deur. Nuwe seer word met ouer herinneringe verbind, die intensiteit daarvan neem af, en die selfbeeld wat daardeur bedreig is, word bygewerk. Wanneer hierdie stelsel goed funksioneer, word jy letterlik met 'n beter gevoel wakker, en oor weke word 'n egskeiding, 'n sterfgeval of 'n vernedering geleidelik verwerk. Wanneer dit nie werk nie, soos by depressie, bly die meganisme aan die gang maar die herstel vind nie plaas nie. Haar navorsing oor hierdie mislukte proses het gehelp verduidelik waarom die slaappatrone van mense met depressie so kenmerkend op opnames lyk. As dit klink soos die wetenskaplike eweknie van wat ons gids oor angsdrome beskryf, is dit nie toevallig nie: 'n groot deel van die wetenskap waarop daardie artikel steun, rus op die grondslag wat sy gelê het.
Hoe om haar bevindings op jou eie nagte toe te pas
- Hou jou bui saam met jou drome dop. Let op hoe jy voel wanneer jy gaan slaap en wanneer jy wakker word. Die verskil oornag is Cartwright se aanduiding: die meeste nagte behoort jou effens emosioneel herstel te laat voel.
- Verwelkom die pynlike verskyning. Om te droom oor die persoon of verlies wat seermaak, beteken die verwerking is aan die gang, nie dat jy terugval nie. Skryf die droom neer eerder as om dit weg te druk.
- Kyk na die patroon, nie na een droom nie. Een donker droom beteken min. Wat saak maak, is of die tema oor weke sagter word, tot 'n oplossing kom of nuwe eindes begin kry.
- Beskerm die proses. Emosionele herstel hang af van genoeg gereelde slaap met ononderbroke REM-slaap. Kort nagte en laat alkoholgebruik sny hierdie oornagverwerking kort.
- Ken die waarskuwingstekens. Weke van vlak of aanhoudend negatiewe drome, oggende wat nie beter voel as die nagte nie, en 'n aanhoudend lae bui bedags kan saam daarop dui dat die oornag-herstel nie goed werk nie. Dit is 'n rede om met 'n gesondheidswerker oor depressie te gesels, nie 'n persoonlike tekortkoming nie.
Wat Probeer Jou Droom Vir Jou Sê?
Verken jou droom vanuit 'n sielkundige perspektief — van Jungiaanse simbole en argetipes tot jou alledaagse gedagtes en bekommernisse.
Laat jou joernaal die nag se rekord hou
Cartwright se insigte word eers regtig bruikbaar wanneer jou nagte aangeteken word, en dit is presies waarvoor Ruya se joernaal bedoel is: drome wat met stem of teks vasgelê word sodra jy wakker word, jou bui en lewensgebeure langsaan, en die patrone wat oor weke ontvou, die tema wat geleidelik sagter word, die herhalende droom waarvan die einde uiteindelik verander - sigbaar eerder as vergete. Die interpretasiemetodes help jou dan om te werk met wat die nag opgelewer het, in die gees van wat sy bewys het sin maak: die droom as hierdie week se emosionele verwerking, terwyl herstel nog aan die gang is.
Cartwright het vir mense wat droom iets gegee wat selfs skaarser as 'n interpretasie is: bewyse. Bewyse dat 'n donker droom ná 'n verlies deel van die emosionele verwerking is, nie iets wat jou bly agtervolg nie; dat oggende werklik wyser as nagte kan wees; en dat die vreemde wêreld van REM-slaap 'n duidelike funksie het. Die Koningin van Drome het dié bynaam stadig verdien, een aangetekende nag op 'n slag.
Rosalind Cartwright: Gereelde vrae
Wie was Rosalind Cartwright?
Wat is Cartwright se teorie oor buiregulering deur drome?
Wat het haar studies oor egskeiding gewys?
Is dit sleg as ek aanhou droom oor iemand wat my seergemaak het?
Waaroor handel The Twenty-four Hour Mind?
Hoe verskil haar teorie van Freud s'n?
Hoe kan ek haar bevindings self toepas?
Was hierdie artikel nuttig?
